5 Temmuz 2010 Pazartesi



İtiraf edelim ben blogger olacak biri değilmişim:) ben daha bir 140 karakter insanıyım. Anlık update'ler daha bana göre... Ama blogu da arşiv anlamında seviyorum yanii okunmayı beklemiyorum artık sanat için blog akımındanım:) ben de olsam 3 ayda bir güncellenen bir blogu okumazdımmm:)

8 Mart 2010 Pazartesi

Lake Tahoe'da haftasonu

Bayadır yazmıyomuşum meğer, arada olanları saymaya kalkmayacağım, çook zor ama şu kadarını özetleyebilirim her gün biraz daha büyüyorum. Şöyle bir büyümeden söz ediyorum "tek bildiğim hiç bir şey bilmediğimdir" diyen amcaya yani Descartes'e hayranlığım her geçen gün artıyor. Çünkü uzakta olmak -ve sanırım uzakta yalnız olmak daha da çok-insana sahip olduğu kalıpların ne kadar saçma ve anlamaya çalışmanın ne kadar güzel derin bir yaşam biçimi olduğunu gösteriyor. Neyse niye girdim buralara ya haftasonu tatilimi anlatacaktım...
Evet efenim bu hafta cuma akşamı yola çıkmak itibariyle Lake Tahoe'ya gittik. 15 kişilik bir ekiptik. Çoğunluğu Amerikalı arkadaşlar oluşturduğu için buradaki yaşama dair çok şey öğrendim. Bakış açıları yaşam biçimleri (ayy çook güzeeelll diyemiycem ama) farklı, çok farklı! Anlattıkça örneklerle açıklayacağım sanırım daha anlaşılır olacak.

Cuma akşamı 5.15 gibi evden çıktık sadece bir AppleBees yemek molası verdik Narjis orada fotoğraf makinesini unuttu ama çok problem olmadı aradık Pazar'a kadar bizim için sakladılar biz de gezi boyunca benim makinemi kullandık. 10 gibi dağ evine ulaştık. 4 katlı 7 odalı "huge" bir evdi. İşte fotoğraflar:






Sonracığıma, odalara yerleştik biraz muhabbetten sonra buzz gibi yataklarımıza girdik allahtan odada elektrikli kalorifer ( bu nası yazılıyodu yaa) vardı. Vardı da bu sefer gecenin bir yarısı çok sıcak oldu Narjis'le karşılıklı off puuff deyip kıstık işte o yazamadığım şeyi ( kalorifer miydi:) Sabah 8 de uyanıp süferrr bir kahvaltı yapıp kaymaya gittik. Mesela yukarıda bahsettiğm farklılıklardan biri: hepimiz aynı yere (dağa) gidiyor olmamıza rağmen biz üstümüzü değiştirmeye gidip gelene kadar evde kalan arkadaşların çoğu çıkmıştı ve hiç kimse birlikte gitmeyi önermedi. Ve tüm gün Narjis-eşi( Yassir) ve ben birlikteydim fakat diğerlerinden eser yoktu. Böyle bir bireysellik durumu yani ama hani biz buraya birlikte tatile gelmiştik???
Akşamları yemekte- yemekten sonra bilardo masasında- langırtta gece kağıt oynarken herkes salona toplanıyor şen şakrak bizim değimimizle "kuzu sarması" ama sabah herkes kendi halinde ateta kaçıyo birbirinden "allahım birini beklemek zorunda kalır da 5 dakika daha az kayarsaammm!"

Ama bu bireysellik dışında da Amerikalıların yaşamları daha doğrusu birbirlerine yaklaşımları da çok ilginç, bizde de vardır ya hani doğu-batı çekişmesi kültür farkı burada o fark hat safhada! Doğulu olanların daha soğuk ve disiplinli batılıarın ise çok daha rahat ve ehli keyf olduklarına dair "stereo type" lerı ( kalıpları) var. Arkadaş olmalarına rağmen var bu. Yedikleri yemeklerin çeşitlerini bile buna göre belirliyorlar. Aaa sen San Jose'lisin o zaman bu yemeği Mexican Bean ile yersiniz siz amaa biz sour cream koyuyoruz filan:)

ahaha aklıma geldi, çok ironik bişi oldu, cumartesi akşamı daha doğrusu gecesi iskambil oynayalım dedik ama tabii ortak bildiğimiz oyun bulmamız lazım. Narjis "American 8" diye bir oyun söyledi bizim pis 7 nin 8 li olanı ama komik olan American 8 oyununu orada bulunan 12 American dan hiç birinin bilmiyor olmasıydı:))

fotoooo:)















ve bu da benim bittiğim andır:)















Biraz da ev hali ve göl kenarı fotoğrafları ile bu session'ı kapatalım. Umarım daha sık yazabilirim. Yoğunluktan değil yazamamam çünkü bu dönem hakikaten çok rahat güzel bir programım var San Francisco'da da yapacak acayip çok şey var kendimi buradan max. faydalanmaya adadım:) Ha bu arada Pilates'e başladım bu gün de Yoga'ya gidecektim ama kayak hamlığından ağrıdığı için her uzvum yarına bıraktım. Yine çenem düştüüü.

Enjoy!






2 Kasım 2009 Pazartesi

Gezdim Tozdum

Bayaadır yazmadığımın farkındayım ama bir koşturmacadır gidiyor, deslerin yanında San Francisco ve çevresinde görmediğim yerleri görmeye çalışıyorum. Birkaç haftadır bu turlarıma Narjis ile (Moroco'lu arkadaşım) devam ediyorum. Bu hafta Ferry Building Ghirardelli Square'i gezdik ayrıca da Michael Jackson'un That's it! filmine gittik. Filmden önce de Narjis'lerin evinde brunch yaptık. Çok güzeldi hakkikaten... İşte fotoğraflar!





4 Ekim 2009 Pazar

Tam Bir Yıldır Evliyiz!


İnanılır gibi değil gerçekten, tam 1 yıl olmuş, düğün nerede nasıl olacak, hangi müzikle giriş yapıcaz da pastayı keserken hangi şarkı çalacak... Balayında Mısır'a gitmek mi yi fikir yoksa İtalya mı? Gelin Hamam'ı, kına, imam nikahı, nikah düğün... Allahım nasıl su gibi geçti onca şey.
Sonra yok okul finalleri, yok Toefl sınavları işyerinde onlarca sunum, evde misafirler... Okula kabul edildim mi ev bulabilecek miyim telaşı...

...Ve şimdi milyonlarca kilometre uzakta kutladığımız İLK evlilik yıl dönümü... Zaten her normal insan gibi kutlasaydım şaşardım:) Her şeyim illa ki biraz farklı, ilginç ve zor olacak:)

Fotoğrafta çok çirkin olsam da koymak istedim çünkü sabah sabah çekik gözlü bir amca bu çiçekleri getirdi! Uykudan yeni uyanmış halimle şoke oldum tabii:)

Çocuklara anlatıcak bir şey daha çıktı iyi mi:)

Nice mutlu BİRLİKTE yıllara Kocadam!

3 Ekim 2009 Cumartesi

San Fransisco'da Yalnız Bir Yaşam...


Bugün cuma... Malum okul yok... Dünkü accounting sınavına bütün hafta o kadar çok çalışmıştım ki bügün bünyem derslerle ilgili herhangi bir şey yapmayı kabul etmedi.
Bügünü kendime ve evime ayırdım ha bir de Neşe'ye onu da anlatıcam.
Sabah zaten 11.00 gibi kaktığım için günün yarısını yatakta yemiş oldum. Sonra tek tek aşkım-annem-gözde-teyzem ile skype görüşmeleri ile saati 14.00 yaptım. Bütün hafta dokunamadığım evimi temizleyip aynı aynda laundry'ye çamaşırları götürdüm. (Garip geliyor hala evde çamaşır makinesi olmadan yaşıyor olmak.) Sonra laundry'de bir komşumla tanıştım. 35-40 yaşlarında bir bay ve yanında 8-10 yaşında kızı ben tam kurutmadan çamaşırlarımı almaya inerken laundry odasındaydı. Sohbet, tipik bir amerikan davranışı olan komplimanla başladı:) " sizin sepetinizi burada görünce zevkli bir bayana ait olduğunu anlamıştım" dedi adam:) gülüştük filan laf lafı açtı ve konu nelerelisin'e geldi. Türk'üm deyince adam inanılmaz şaşırdı bir o kadar da sevindi çünkü eşi de Türk'müş yanındaki kızının adı da Meryem'miş. Tabii hemen daire numaraları verildi, mutlaka görüşelim denildi ve ben çamaşırlarımı alıp koşar adımlarla eve çıktım. Neye koştun derseniz ben de bilmiyorum. Yani elinde çamaşırlarınla tanımadığın biriyle konuşuyor olmak bir an için hoşuma gitmedi galiba...
Eve geldim, geldim de gelir gelmez mutfak lambası patlayıverdi! Tavan o kadar yüksek ki sandalyeyle ulaşmak mümkün değil, hemen "yetiş Razia" hattıyla apartmandaki boş bir dairede bulunan merdivenn yerinii öğrendim marketten ampul alıp taktım. şimdi buraya iki kelimeyle yazılabilen o "alıp taktım" var ya, aslında alıp ta ta ta ta k k k tı tı tı mmmm! şeklinde gerçekleşti çünkü hayatında ilk defa ampul değiştiren biri için büyük bir girişimdi:)
Şimdi gelelim Neşe'ye. Neşe'yle beni okuldan arkadaşım Göktuğ tanıştırdı. Önce Los Angeles'taymış ama hem UCAL'in kursundan hem de Los Angeles'tan memnun kalmayınca buraya gelmiş. Gelmiş ama ne okul belli, ne kurs ne de ev, tek başına mücadele ediyor, doğal olarak çok yardıma ihtiyacı var, çok da iyi bir kız. Geçen hafta benim apartmandaki boş bir daireye bakmak için buluştuk ben ona evi gösterdim sonra da arada sadece telefonla konuşmuştuk, bugün de arayıp napıyor bir sorayım dedim. Evini bulmuş ama eşya yok bir şey yok, yatağı yarın geliyor, yatağı gelene kadar yorganlardan yatak yapmış yerde yatıyor. Gel bende kal dedim ama tabii istemedi. Akşama doğru birlikte dışarı çıkıp biraz dolaştık. Evine neleri nerelerden alabileceğini gösterdim biraz.(sanki ben de kırk yıllık San Franciscolu gibi:) Akşam da pizza yiyip biraz sohbet edip evlere dağıldık.
Neşey'le konuştuktan sonra bir daha fark ettim ki, kadın ol erkek ol fark etmiyor, tek başına bir şehirde yaşamla mücadele etmek hakikaten her yiğidin harcı bir şey değil. Konforlu bir yaşam sürerken gerçeten nelerinin var olduğunun farkında bile değil insan. Yatak mı her gece yatıyoruz işte... öyle değil ama, tek tek, yavaş yavaş edinince her şeyi ve aldığı her şeyi "ihtiyaçtan" alınca anlıyor değerini. Şu an benim eve aldığım her şey bir gün gereksinilmiş ve bulunamamış şeyler bu yolla insan biraz kendini de keşvediyor aslında. Ben ne seviyorum, neyle mutlu, neyle eksiğim, nelere ihtiyacım var gerçekten, neler lüx benim için gibii de gibiii...

Çok felsefe yaptık akşam akşam ama, gittikçe kendime ve buraya gelmemi destekleyenlere saygım artıyor...

Hadi uyku vakti!

25 Eylül 2009 Cuma

Ben Bunları Hakedecek Ne Yaptım Acaba?

SF'ya geleceğimin belli olduğu günden bu yana karşıma çıkan "doğru" insanların sayısı bini aştı. Artık cidden korkmaya başladım. Ben bu kadar iyiliği hak edecek ne yapmış olabilirim ki?

Şöyle bir bakalım;
Önce Begüm'le tanıştım, tesadüf eseri en yakın arkadaşı (Aslı) burada yaşıyordu ve yine tesadüf eseri 1 ay sonra İstanbul'a geldi. ( yaklaşık 1 yıldır gelmiyordu)
Sonra Aslı bize, okuluma 10 dakika mesafede bir otel ayarladı ve buradaki ilk günlerimde beni hiç yalnız bırakmayarak çok yardımcı oldu.
Ev arama sürecimde Kenyalı bir müslüman olan şu anki apartman yöneticim Razia, ben hiç söylemeden kirada benim için indirim yaptırdı.
Hiç eşyam olmadığı için kara kara düşünürken tutacağım evden çıkan çocuk herşeyi 1/3'ü fiyatına bıraktı.
Sonra tabii lüks ihtiyaçlar başladı. Mesela TV... Geçen hafta okulda $25 TV satıldığı ilanını gördüm aradım, satan kız gidip alabileceğimi söyledi. Yine, kara kara ne yapacağımı, nasıl taşıyacağımı düşünürken Thailand'lı sınıf arkadaşım Tammy, "ben taşımana yardım ederim birlikte gidelim" dedi. Ben yine iki kız nası taşıyacağız sendromundayken Tammy benim için araba kiralayıp kapıma gelmişti!! ( Hatta yanında erkek arkadaşını da getirmişti, çocukcağız taşıdı ben sadece seyradip milyonlarca kez THANNKK YOUUU! dedim.
Duruun daha bitmedi. TV'yi almaya gidince öğrendim ki, TV satan kıza hediye gelimiş ve kızcağız hiç kullanamamış çünkü ülkesine dönmeye karar vermiş yani sıfır bir TV'yi $25 almış oldum.( hadi bu daha anlaşılabilir bir şans)
Ve beni korkutan oha yok artık dedirten aşama...
Eve televizyon bağlatmak için at&t'ye gittiğimde social security numaram olmadığı için $200 depozito vermen gerektiğini söyleidler ve çok üzüldüm. Apartman yöneticim Razia ile laflarken arada konu buraya geldi ve "saçmalama $200 verilir mi ben senin adına alırım sen bana ödersin" dedi. Bu teklif bir Türk'ten gelse yine şaşırırdım tabii ama dünyanın bir ucunda beni henüz 1 aydır tanıyan birinin bu kadar içten yardımcı olmaya çalışması beni nasıl mutlu etti anlatamam. Ve şu an sadece ayda $5 vererek TV izleyeceğim.

Belki biraz abartıyorum şu an, ama o kadar üst üste geldi ki. Sonuçta tek başıma olduğum bu şehirde kendimi yanlız sanırken bir anda da ne kadar "kalabalık" olduğumu hatırlattı bana.

Tammy, Razia, Aslı ve daha sayamadığım herkes... ben bunları hak edecek ne yapmış olabilirim ki?

2 Eylül 2009 Çarşamba

Case Study @ GGU

 

 

 

 



Çok komik görünüyor değil mi? Dün yaptığımız Case Study dersinden birkaç kare. Masanın tepesine çıkmış aşağı bir şey fırlatan kadın benim advisor'ım Karen:) Bu da case stusy dersi. Case şudur ki; bir firma tavuklar yetiştirmekte ve onlardan yumurta elde ederek satmaktadır. Firmanın sahibi non professional bir kişi olmasına karşın işleri büyüyüp çoook fazla tavuk sahibi olmuştur. Şimdi ise içinden çıkamadığı bir problemi vardır. Tavukların bulunduğu 2m yükseklikteki kuluçkadan tavuk hareket ettikçe yumrtalar yere düşmekte ve bu da mal kaybına sebep olmaktadır. Bu problemi 4 er kişilik ekiplerle önümüze verilen 3 kalın ip, 2 kalın kağıt, makas, selo bant 2 balon ve tabiki 1 yumurtayla üreteceğimiz fikir ile çözmemiz istenmektedir. Ama tabii kurallar eşilğinde.

1- ilk 5 dakika malzemelere dokunmadan sadece brain storming yapılacak.
2- sonra 3 farklı fikir üretilecek.
3- grupça 1 inde karar kılınacak
4- ve üretilecek.

Birçok fikir çıktı, ama grupça yumurtayı kağıda bantla sarıp, sonra şişirdiğimiz iki balonun arasına yerleştime fikrinde karar kıldık. böylece ne kadar yüksekten düşrese düşsün balonların arasına sıkışan yumurta yere düşmeyecekti. Aslında çoook daha creative fikirler vardı ama önemli olan execution'ın uygulanabilir olmasyıdı. ( çooook tanıdık değil mi?)

o da ne, sürenin bitmesine 10 dakika kala gelen acil bir haberle üretim sürecindeki problem sebebiyle malzemelerimizden birinden vaz geçmek zorunda kaldık! ( ipimizden ayrıldık)

Sıra geldi denemeye, Karen tüm uygulamaları tam 2m yükseklikten yere attı. Karen yaklaşık 1.30 olduğu için zor oldu tabi:) 11 takımın da projesi denendi sadece 3 yumurta kırılmadan kurtuldu. Evet onlardan birinin sahbi de biziiz!!!:)