6 Temmuz 2010 Salı

ve İstanbul- San Framcisco Seferleri devam eder...

Eveet... ikinci elçi ziyaretimiz Esralar ( Berat'ın kız kardeşi Kaan'cık ve Özgür) ile oldu... A bu arada onlar gelmeden bir hafta önce durup dururken sol dizimin iç tarafı ağrımaya hatta bir süre sonra bu ağrı dayanılmaz olmaya başladı... Önce skandal bir doktora gittik ve "eve gidip dinlen geçecek" dedi oysa ben ağrıdan yatağımdan tuvalaete gidemez olmuştum 2 gün sonra. Neyse ki sonra çok çok iyi bir orthopedist buldum da olayı kökünden çözüverdi. Ama tabii bu arada ben Esralar'a şehri gezdiremeyeceğim, eşlik edemeyeceğim diye çok korktum. Neyse ki doktor bir diz korsesi verdi ve çok zorlamayacak şekilde yürüyebileceğimi sadece 6 hafta bu korseyi kullanmam gerektiğini söyledi. ( Hala takıyorum!)
Neyse Esralar geldi ve çok gezmeli tozmalı bir 10 gün geçirdik. Alışverişin dibine vurduk:) Aslında Los Angeles'a gitmeyi planlıyorduk ama Kaan'cıkın dişi çıkıyodu benim bacağım çok çok iyi değildi derken 6 saat araba yolculuğunu göze alamadık. Zaten açıkcası 10 gün acncak San Francisco'ya yetti. Hatta bileti son ana bıraktığımızdan Alcatraz'ı gezdiremedik bile... Ama Napa Valley'den Sousalito'ya, Mission Street'ten Fillmore'a her bir yeri gezdik:) işte biraz fotoğraf...






Aslında burada yaşadıkça ve özellikle misafir ağırdaldıkça hissediyorum ki bu şehri en az doğduğun büyüdüğüm İstanbul kadar hatta yaşam kalitesi sebebiyle çoğunlukla daha da fazla seviyorum. Her geçen gün buradaki alışkanlıklarım, sevdiğim şeyler, gittiği ( müptelası olduğum) mekanlar artıyor. Dolayısı ile de ayrılacağımı bilmek daha çok acı veriyor. Umarım en azından yılda ya da iki yılda bir yolum buradan geçer e hasret gideririm...

5 Temmuz 2010 Pazartesi

Update Continue Vol.2

Düşünelim bakalım sonra neler oldu...
Hmm bu dönem aldığım derslerden bahsedelim biraz da. Bu dönem brand management & strategy, PR, Statıstıcs ve Integrated Marketing Communications alıyorum. Favorim ilki ( brand management). Hocamız Mc Cann Erickson, Microsoft gibi markalarda çalışmış şimdi kendi danışmanlık şirketi olan 40 yaşlarında biri. Ama ilginç bir kişilik. Networkleri pek sağlam. Her hafta işlediğimiz case lerler ilgili guest speaker davet ediyor. Mesela National Geographic mi o hafataki case, gidiyor NG'in ajansından birini getiriyor ya da marka tarafından. Önceleri komik oluyordu çünkü case'ler genellikle rakip ile karşılaştırmalı ve biz çoğunlukla rakibi daha başarılı buluyoruz. Markayı eleştiriyoruz filan dersin son yarım saatinde Ed ( hoca) diyor ki: keşke şu markanın neden böyle hatalar yaptığnı brand manager'ından duyabilsek! Pat diye en arka sıradan adam ya da kadın iniveriyor:) Biz tabii soru yağmuruna tutuyoruz...
Diğer dersler de fena değil, mesela PR dersi... PR benim kafamdaki daha doğrusu Türkiye'de bize enpoze edilenden çok farklı ve değerli bir yerde burada. Bizde de öyle olacak web güçlendikçe önümüzdeki 5 yıllık süreçte bence. Markaların kendi söylediklerine yani klasik reklam anlayışına güven azaldıkça PR değer kazanıyor. Hem online hem offline alanda. E tabii PR profesyonellerinin de hatası yok değil bu konuda. PR'ı sadece basın bülteni gönderim habercileri yemeğe çıkarmak olarak görme devri çoktaaan geçmişte kaldı. PR dersi gerçekten vizyon anlamında çok faydalı oldu. IMC ( integrated marketing com.) ise daha "genel" bilgi dersi. Henüz bilmediğim yeni bir şey duymadım ama reklamı diğer promosyon çözümlerinden ayırma çabası ya da "tanımlama" çabası biraz kasmaca geliyor bana. ayırmak yerine aralarındaki bağı güçlendirmektan yanayım ben...
Istatistik çooook komik bir ders:) ilk ders girdim hoca debelene debelene bir şeyler anlatıyor allah allah diyorum kulağa çok tanıdık geliyor ama çok komlpex bişi heralde insanlar bir ciddi bir anlamaya çalışıyor. Dersin sonunda bir baktım anlattığı şey aritmetik orta!!! Tüm bileşenleri topla, katılan sayısına böl! Bildiğin aritmetik orta! Bildiğin konuda komik oluyor da bilmediğin konuda öyle komplex hale getiriyorlar ki başka türlü 3 dakikada anlayacağın konuyu 3 saatlik derste anlayamıyorsun. Biraz karmaşık anlayacağınız...
Derslerle ilgili yazabileceklerim sanırım bu kadar sırada neler var bakalımmm....

Update Continue...

NY'dan sonra hep birlikte biricik San Francisco'ma geldik. Oh be eve varmak gibisi yoktu! Eminim Türkiye'ye dönünce de burayı çok özleyeceğim...Bu dram kısmına bir başka entry ayırmalıyım sanırım...
öhööm neyse SF'da sırasıyla Fisherman's Wharf, North Beach, Union Square, Fillmore, Mission, Alcatraz, Golden Gate Bridge, Academy of Science Museum ve dolayısı ile Golden Gate Park, Sausalito vs. vs. gezdik... Bir gün de araba kiralayıp Miliputas'a outlet'e gittik. Aynı gün Napa Valley'i de gezecektik ki alışveriş canavarı içimizden çıkmadı gitti:) Outlete gittiğimiz gün anneler gününden bir önceki günü ve burada da Coach'un önünde 100 kişili bir kuyruk vardı. şaka gibi! insanları 25 lik fruplar halinde içeri alıyorlardı ve girişte indirim kuponu veriyorlardı. Biz de Seçil'le güçlerimizi birleştirip 35% indirim aldıkkk! ( zaten 50% indirilmiş fiyat üzerindenn) Yaşasınnn!
Ama sanırım bu indirim benim için pek iyi olmadı çünkü artık Coach'tan gerçek fiyatında ya da öyle 20% indirimle filan çanta alabileceğimi pek sanmıyorum.
Biraz da SF fotoğrafı koyup bu session'y bitirelim.

Genel olarak çok güzel bir tatildi... Benim yaz dönemimimin başlangıcıydı ve kendimi daha bir "buralı" hissediyordum Emrah'lar giderken:) Onlar gideli neredeyse 2 ay oldu... Özledim...


Update...

Bir önceki yazımda da bahsettiğim gibi anlık yazmayı beceremediğimden toplu bir update yazmayı deneyeceğim...
Neler oldu bir bakalımm...

Spring term bittikten sonra önce Kocadam geldi (Berat):) Sonra da Emrah ve Seçil... önden biz New York'a gittik sonra da Emrah'la Seçil ile orada buluştuk. New York'ta San Francisco'yu neden bu kadar sevdiğimi bir kez daha farkettim. Havaalanından çıkmamızla otele ulaşmamız tam 2 saat aldı. İstanbul'da 22 senesini geçirmiş birinin buna şaşırmaması gerek belki ama son 1 yıldır her yere en fazla 20 dakika yürüyerek ya da 15 dakikalık yolculuklarla ulaşan biri olduğumu hatırlatırım...
Gerçekten otele ulaşırken shuttle'da sinir krizi geçirecektim. Allahtan önde Brezila'lı ve balayına gelmiş bir çift vardı da onların yanlarındaki kadınla konuşmalarını anlamaya çalışarak biraz vakit geçirdim:)
Otele ulaştık çok merkezi ve çok temiz bir oteldi NY ziyaretleri için öneririm. Buradan ulaşabilirsiniz Four Points by Sheraton . En güzel yanı da Whole Foods ki kendisi benim favori süpermarketim tam karşısında olmasıydı. Neyse ilk bir iki gün benim sevdiğim restaurantların ve cafe'lerin NY şubelerini gezip Berat'a da tattırmamla geçti.
Sonra Emrah'la Seçil geldi ve bir tur da onlarla benzer yerleri gezdik. Bölge olarak sorarsanız veb 5th avenue'den çok hata çok çok çok Soho ve Tribeca'yı beğendim.
New York'ta en ilginç durum Abercrombie önündeki çılgın alışveriş kuyruğuydu. Girişte biri kadın biri erkek ( ve neredeyse çıplak) manken / tezgahtarlar sizi karşılıyor içerisi karanlık ve buram buram parfüm kokuyor. (Bu arada Brand Management& Strategy dersi hocam çok güzel bir saptamada bulundu: Dünyada çalışanlarının üzerinde hiç bir şey olmadan kıyafet satmaya çalışan tek marka Abercrombie:)
SF mağazası da benzer aslında ama bu 5th avenue mağazası bir başkaydı:)Bu arada berat için bir sweatshirt sorduk hatta sanırım 2, ikisi de "sold out!" şaşırdım mı hayır!
Düşünüyorummm başka neler kalmış aklımda NY tatilindennn.... AAA TABİİ Kİ TIME SQURE BOMB! 1 Mayıs'tı hatta biz Seçil'le Washington D.C. ye gitmek istiyorduk da beyler taş koydu! neyse biz sabahtan Metropolitan Museum'u gezdik sonra da beylerle buluştuk akşam yemeği yedik. Yemek yediğimiz yer 53. caddede ve Time Square 42. caddede ve otel 23. caddede. Yani? Yani biz yemekten sonra otele gitmek için Time Square'den geçmek zorundaydık. Ama geçemedik çünkü yollar kapalıydı... Alternatif bir yoldan yürüdük ve bir 1 mayıs kutlaması filan var diye düşündük...
Odaya gelip CNN'de Time Square Bomb haberini görüp ölümden kıl payı kurtulduğumuzu baya zor idrak ettik:)) neyse ki bomba imha edilmişti ve kimseye hiç bir şey olmamıştı!

işte size birkaç fotoğraf...






aaa fotoğraflara bakınca hatırladım... Seçil'in yoğun çalışmaları sonucunda Yankees maçına gittik ve iyi ki de gittik. Başta çok sıkılacağımı düşünmüştüm ama gerçekten acayip eğlendim... Özellikle Yankee taraftarlarının arasına karışmış rakip takım taraftarının her sayı aldıklarında yüzlerce kişi içinde gaaayet rahat Yankee'leri gıcık etmesi çok eğlenceliydi. Biraz da maç fotosu buradan buyrun...





Hmm... Bir NY unutulmazı daha Central Park kahvaltıları... Dedim ya Whole Foods benim favori grocery market'im ve Amerika'nın en bana ( bize) uymayan öğünü de kahvaltı olduğu için " kahvaltını kendin yarat" konseptiyle Whole Foods'dan peynir zeytin ekmek ve daha fazlasını alarak Central Park'ta güzel havadan da faydalanarak piknik-kahvaltı yaptık... işte fotolar...




İtiraf edelim ben blogger olacak biri değilmişim:) ben daha bir 140 karakter insanıyım. Anlık update'ler daha bana göre... Ama blogu da arşiv anlamında seviyorum yanii okunmayı beklemiyorum artık sanat için blog akımındanım:) ben de olsam 3 ayda bir güncellenen bir blogu okumazdımmm:)

8 Mart 2010 Pazartesi

Lake Tahoe'da haftasonu

Bayadır yazmıyomuşum meğer, arada olanları saymaya kalkmayacağım, çook zor ama şu kadarını özetleyebilirim her gün biraz daha büyüyorum. Şöyle bir büyümeden söz ediyorum "tek bildiğim hiç bir şey bilmediğimdir" diyen amcaya yani Descartes'e hayranlığım her geçen gün artıyor. Çünkü uzakta olmak -ve sanırım uzakta yalnız olmak daha da çok-insana sahip olduğu kalıpların ne kadar saçma ve anlamaya çalışmanın ne kadar güzel derin bir yaşam biçimi olduğunu gösteriyor. Neyse niye girdim buralara ya haftasonu tatilimi anlatacaktım...
Evet efenim bu hafta cuma akşamı yola çıkmak itibariyle Lake Tahoe'ya gittik. 15 kişilik bir ekiptik. Çoğunluğu Amerikalı arkadaşlar oluşturduğu için buradaki yaşama dair çok şey öğrendim. Bakış açıları yaşam biçimleri (ayy çook güzeeelll diyemiycem ama) farklı, çok farklı! Anlattıkça örneklerle açıklayacağım sanırım daha anlaşılır olacak.

Cuma akşamı 5.15 gibi evden çıktık sadece bir AppleBees yemek molası verdik Narjis orada fotoğraf makinesini unuttu ama çok problem olmadı aradık Pazar'a kadar bizim için sakladılar biz de gezi boyunca benim makinemi kullandık. 10 gibi dağ evine ulaştık. 4 katlı 7 odalı "huge" bir evdi. İşte fotoğraflar:






Sonracığıma, odalara yerleştik biraz muhabbetten sonra buzz gibi yataklarımıza girdik allahtan odada elektrikli kalorifer ( bu nası yazılıyodu yaa) vardı. Vardı da bu sefer gecenin bir yarısı çok sıcak oldu Narjis'le karşılıklı off puuff deyip kıstık işte o yazamadığım şeyi ( kalorifer miydi:) Sabah 8 de uyanıp süferrr bir kahvaltı yapıp kaymaya gittik. Mesela yukarıda bahsettiğm farklılıklardan biri: hepimiz aynı yere (dağa) gidiyor olmamıza rağmen biz üstümüzü değiştirmeye gidip gelene kadar evde kalan arkadaşların çoğu çıkmıştı ve hiç kimse birlikte gitmeyi önermedi. Ve tüm gün Narjis-eşi( Yassir) ve ben birlikteydim fakat diğerlerinden eser yoktu. Böyle bir bireysellik durumu yani ama hani biz buraya birlikte tatile gelmiştik???
Akşamları yemekte- yemekten sonra bilardo masasında- langırtta gece kağıt oynarken herkes salona toplanıyor şen şakrak bizim değimimizle "kuzu sarması" ama sabah herkes kendi halinde ateta kaçıyo birbirinden "allahım birini beklemek zorunda kalır da 5 dakika daha az kayarsaammm!"

Ama bu bireysellik dışında da Amerikalıların yaşamları daha doğrusu birbirlerine yaklaşımları da çok ilginç, bizde de vardır ya hani doğu-batı çekişmesi kültür farkı burada o fark hat safhada! Doğulu olanların daha soğuk ve disiplinli batılıarın ise çok daha rahat ve ehli keyf olduklarına dair "stereo type" lerı ( kalıpları) var. Arkadaş olmalarına rağmen var bu. Yedikleri yemeklerin çeşitlerini bile buna göre belirliyorlar. Aaa sen San Jose'lisin o zaman bu yemeği Mexican Bean ile yersiniz siz amaa biz sour cream koyuyoruz filan:)

ahaha aklıma geldi, çok ironik bişi oldu, cumartesi akşamı daha doğrusu gecesi iskambil oynayalım dedik ama tabii ortak bildiğimiz oyun bulmamız lazım. Narjis "American 8" diye bir oyun söyledi bizim pis 7 nin 8 li olanı ama komik olan American 8 oyununu orada bulunan 12 American dan hiç birinin bilmiyor olmasıydı:))

fotoooo:)















ve bu da benim bittiğim andır:)















Biraz da ev hali ve göl kenarı fotoğrafları ile bu session'ı kapatalım. Umarım daha sık yazabilirim. Yoğunluktan değil yazamamam çünkü bu dönem hakikaten çok rahat güzel bir programım var San Francisco'da da yapacak acayip çok şey var kendimi buradan max. faydalanmaya adadım:) Ha bu arada Pilates'e başladım bu gün de Yoga'ya gidecektim ama kayak hamlığından ağrıdığı için her uzvum yarına bıraktım. Yine çenem düştüüü.

Enjoy!






2 Kasım 2009 Pazartesi

Gezdim Tozdum

Bayaadır yazmadığımın farkındayım ama bir koşturmacadır gidiyor, deslerin yanında San Francisco ve çevresinde görmediğim yerleri görmeye çalışıyorum. Birkaç haftadır bu turlarıma Narjis ile (Moroco'lu arkadaşım) devam ediyorum. Bu hafta Ferry Building Ghirardelli Square'i gezdik ayrıca da Michael Jackson'un That's it! filmine gittik. Filmden önce de Narjis'lerin evinde brunch yaptık. Çok güzeldi hakkikaten... İşte fotoğraflar!





4 Ekim 2009 Pazar

Tam Bir Yıldır Evliyiz!


İnanılır gibi değil gerçekten, tam 1 yıl olmuş, düğün nerede nasıl olacak, hangi müzikle giriş yapıcaz da pastayı keserken hangi şarkı çalacak... Balayında Mısır'a gitmek mi yi fikir yoksa İtalya mı? Gelin Hamam'ı, kına, imam nikahı, nikah düğün... Allahım nasıl su gibi geçti onca şey.
Sonra yok okul finalleri, yok Toefl sınavları işyerinde onlarca sunum, evde misafirler... Okula kabul edildim mi ev bulabilecek miyim telaşı...

...Ve şimdi milyonlarca kilometre uzakta kutladığımız İLK evlilik yıl dönümü... Zaten her normal insan gibi kutlasaydım şaşardım:) Her şeyim illa ki biraz farklı, ilginç ve zor olacak:)

Fotoğrafta çok çirkin olsam da koymak istedim çünkü sabah sabah çekik gözlü bir amca bu çiçekleri getirdi! Uykudan yeni uyanmış halimle şoke oldum tabii:)

Çocuklara anlatıcak bir şey daha çıktı iyi mi:)

Nice mutlu BİRLİKTE yıllara Kocadam!

3 Ekim 2009 Cumartesi

San Fransisco'da Yalnız Bir Yaşam...


Bugün cuma... Malum okul yok... Dünkü accounting sınavına bütün hafta o kadar çok çalışmıştım ki bügün bünyem derslerle ilgili herhangi bir şey yapmayı kabul etmedi.
Bügünü kendime ve evime ayırdım ha bir de Neşe'ye onu da anlatıcam.
Sabah zaten 11.00 gibi kaktığım için günün yarısını yatakta yemiş oldum. Sonra tek tek aşkım-annem-gözde-teyzem ile skype görüşmeleri ile saati 14.00 yaptım. Bütün hafta dokunamadığım evimi temizleyip aynı aynda laundry'ye çamaşırları götürdüm. (Garip geliyor hala evde çamaşır makinesi olmadan yaşıyor olmak.) Sonra laundry'de bir komşumla tanıştım. 35-40 yaşlarında bir bay ve yanında 8-10 yaşında kızı ben tam kurutmadan çamaşırlarımı almaya inerken laundry odasındaydı. Sohbet, tipik bir amerikan davranışı olan komplimanla başladı:) " sizin sepetinizi burada görünce zevkli bir bayana ait olduğunu anlamıştım" dedi adam:) gülüştük filan laf lafı açtı ve konu nelerelisin'e geldi. Türk'üm deyince adam inanılmaz şaşırdı bir o kadar da sevindi çünkü eşi de Türk'müş yanındaki kızının adı da Meryem'miş. Tabii hemen daire numaraları verildi, mutlaka görüşelim denildi ve ben çamaşırlarımı alıp koşar adımlarla eve çıktım. Neye koştun derseniz ben de bilmiyorum. Yani elinde çamaşırlarınla tanımadığın biriyle konuşuyor olmak bir an için hoşuma gitmedi galiba...
Eve geldim, geldim de gelir gelmez mutfak lambası patlayıverdi! Tavan o kadar yüksek ki sandalyeyle ulaşmak mümkün değil, hemen "yetiş Razia" hattıyla apartmandaki boş bir dairede bulunan merdivenn yerinii öğrendim marketten ampul alıp taktım. şimdi buraya iki kelimeyle yazılabilen o "alıp taktım" var ya, aslında alıp ta ta ta ta k k k tı tı tı mmmm! şeklinde gerçekleşti çünkü hayatında ilk defa ampul değiştiren biri için büyük bir girişimdi:)
Şimdi gelelim Neşe'ye. Neşe'yle beni okuldan arkadaşım Göktuğ tanıştırdı. Önce Los Angeles'taymış ama hem UCAL'in kursundan hem de Los Angeles'tan memnun kalmayınca buraya gelmiş. Gelmiş ama ne okul belli, ne kurs ne de ev, tek başına mücadele ediyor, doğal olarak çok yardıma ihtiyacı var, çok da iyi bir kız. Geçen hafta benim apartmandaki boş bir daireye bakmak için buluştuk ben ona evi gösterdim sonra da arada sadece telefonla konuşmuştuk, bugün de arayıp napıyor bir sorayım dedim. Evini bulmuş ama eşya yok bir şey yok, yatağı yarın geliyor, yatağı gelene kadar yorganlardan yatak yapmış yerde yatıyor. Gel bende kal dedim ama tabii istemedi. Akşama doğru birlikte dışarı çıkıp biraz dolaştık. Evine neleri nerelerden alabileceğini gösterdim biraz.(sanki ben de kırk yıllık San Franciscolu gibi:) Akşam da pizza yiyip biraz sohbet edip evlere dağıldık.
Neşey'le konuştuktan sonra bir daha fark ettim ki, kadın ol erkek ol fark etmiyor, tek başına bir şehirde yaşamla mücadele etmek hakikaten her yiğidin harcı bir şey değil. Konforlu bir yaşam sürerken gerçeten nelerinin var olduğunun farkında bile değil insan. Yatak mı her gece yatıyoruz işte... öyle değil ama, tek tek, yavaş yavaş edinince her şeyi ve aldığı her şeyi "ihtiyaçtan" alınca anlıyor değerini. Şu an benim eve aldığım her şey bir gün gereksinilmiş ve bulunamamış şeyler bu yolla insan biraz kendini de keşvediyor aslında. Ben ne seviyorum, neyle mutlu, neyle eksiğim, nelere ihtiyacım var gerçekten, neler lüx benim için gibii de gibiii...

Çok felsefe yaptık akşam akşam ama, gittikçe kendime ve buraya gelmemi destekleyenlere saygım artıyor...

Hadi uyku vakti!

25 Eylül 2009 Cuma

Ben Bunları Hakedecek Ne Yaptım Acaba?

SF'ya geleceğimin belli olduğu günden bu yana karşıma çıkan "doğru" insanların sayısı bini aştı. Artık cidden korkmaya başladım. Ben bu kadar iyiliği hak edecek ne yapmış olabilirim ki?

Şöyle bir bakalım;
Önce Begüm'le tanıştım, tesadüf eseri en yakın arkadaşı (Aslı) burada yaşıyordu ve yine tesadüf eseri 1 ay sonra İstanbul'a geldi. ( yaklaşık 1 yıldır gelmiyordu)
Sonra Aslı bize, okuluma 10 dakika mesafede bir otel ayarladı ve buradaki ilk günlerimde beni hiç yalnız bırakmayarak çok yardımcı oldu.
Ev arama sürecimde Kenyalı bir müslüman olan şu anki apartman yöneticim Razia, ben hiç söylemeden kirada benim için indirim yaptırdı.
Hiç eşyam olmadığı için kara kara düşünürken tutacağım evden çıkan çocuk herşeyi 1/3'ü fiyatına bıraktı.
Sonra tabii lüks ihtiyaçlar başladı. Mesela TV... Geçen hafta okulda $25 TV satıldığı ilanını gördüm aradım, satan kız gidip alabileceğimi söyledi. Yine, kara kara ne yapacağımı, nasıl taşıyacağımı düşünürken Thailand'lı sınıf arkadaşım Tammy, "ben taşımana yardım ederim birlikte gidelim" dedi. Ben yine iki kız nası taşıyacağız sendromundayken Tammy benim için araba kiralayıp kapıma gelmişti!! ( Hatta yanında erkek arkadaşını da getirmişti, çocukcağız taşıdı ben sadece seyradip milyonlarca kez THANNKK YOUUU! dedim.
Duruun daha bitmedi. TV'yi almaya gidince öğrendim ki, TV satan kıza hediye gelimiş ve kızcağız hiç kullanamamış çünkü ülkesine dönmeye karar vermiş yani sıfır bir TV'yi $25 almış oldum.( hadi bu daha anlaşılabilir bir şans)
Ve beni korkutan oha yok artık dedirten aşama...
Eve televizyon bağlatmak için at&t'ye gittiğimde social security numaram olmadığı için $200 depozito vermen gerektiğini söyleidler ve çok üzüldüm. Apartman yöneticim Razia ile laflarken arada konu buraya geldi ve "saçmalama $200 verilir mi ben senin adına alırım sen bana ödersin" dedi. Bu teklif bir Türk'ten gelse yine şaşırırdım tabii ama dünyanın bir ucunda beni henüz 1 aydır tanıyan birinin bu kadar içten yardımcı olmaya çalışması beni nasıl mutlu etti anlatamam. Ve şu an sadece ayda $5 vererek TV izleyeceğim.

Belki biraz abartıyorum şu an, ama o kadar üst üste geldi ki. Sonuçta tek başıma olduğum bu şehirde kendimi yanlız sanırken bir anda da ne kadar "kalabalık" olduğumu hatırlattı bana.

Tammy, Razia, Aslı ve daha sayamadığım herkes... ben bunları hak edecek ne yapmış olabilirim ki?

2 Eylül 2009 Çarşamba

Case Study @ GGU

 

 

 

 



Çok komik görünüyor değil mi? Dün yaptığımız Case Study dersinden birkaç kare. Masanın tepesine çıkmış aşağı bir şey fırlatan kadın benim advisor'ım Karen:) Bu da case stusy dersi. Case şudur ki; bir firma tavuklar yetiştirmekte ve onlardan yumurta elde ederek satmaktadır. Firmanın sahibi non professional bir kişi olmasına karşın işleri büyüyüp çoook fazla tavuk sahibi olmuştur. Şimdi ise içinden çıkamadığı bir problemi vardır. Tavukların bulunduğu 2m yükseklikteki kuluçkadan tavuk hareket ettikçe yumrtalar yere düşmekte ve bu da mal kaybına sebep olmaktadır. Bu problemi 4 er kişilik ekiplerle önümüze verilen 3 kalın ip, 2 kalın kağıt, makas, selo bant 2 balon ve tabiki 1 yumurtayla üreteceğimiz fikir ile çözmemiz istenmektedir. Ama tabii kurallar eşilğinde.

1- ilk 5 dakika malzemelere dokunmadan sadece brain storming yapılacak.
2- sonra 3 farklı fikir üretilecek.
3- grupça 1 inde karar kılınacak
4- ve üretilecek.

Birçok fikir çıktı, ama grupça yumurtayı kağıda bantla sarıp, sonra şişirdiğimiz iki balonun arasına yerleştime fikrinde karar kıldık. böylece ne kadar yüksekten düşrese düşsün balonların arasına sıkışan yumurta yere düşmeyecekti. Aslında çoook daha creative fikirler vardı ama önemli olan execution'ın uygulanabilir olmasyıdı. ( çooook tanıdık değil mi?)

o da ne, sürenin bitmesine 10 dakika kala gelen acil bir haberle üretim sürecindeki problem sebebiyle malzemelerimizden birinden vaz geçmek zorunda kaldık! ( ipimizden ayrıldık)

Sıra geldi denemeye, Karen tüm uygulamaları tam 2m yükseklikten yere attı. Karen yaklaşık 1.30 olduğu için zor oldu tabi:) 11 takımın da projesi denendi sadece 3 yumurta kırılmadan kurtuldu. Evet onlardan birinin sahbi de biziiz!!!:)


 

 

 

 

30 Ağustos 2009 Pazar

Fillmore Street

Bugün Aslı'dan aldığım tavsiye ile Fillmore Street'e gittim. Dün gece her zaman yaptığım gibi maps.google.com / get directions güzelliğinden faydalanarak yol planımı hazırlamıştım:)
zaten şu master olayında bir skype'a bir de google'a ne kadar çok şey borçluyum bir bilseniz...

Neyse efem, otelden çıkıp sokağımın köşesindeki duraktan 38'e binmek suretiyle Fillmore'a ulaştım. Tabii ulaşmadan önce otobüse kaç "kadınımtrak" erkek arkadaş, kaç cinsiyeti konusunda idiaa'ya girebileceğimiz şahsiyet bindi sayısını bilmiyorum ama ben yaklaşık 10 dakika sonra indim onu biliyorum:)

Fillmore durağında inince önce nereye yürüsem bilemedim, çünkü indiğim caddeyi kesen dikey bir cadde ve aşağı da yukarı da yürünebilir. Baktım biraz önce yukarı çıkayım dedim. Çıkarken başlarda ne kadar güzel bir yere geldiğimi fark etmedim, taa ki o güzell 2.el dükkanına rastalayana kadar. Zaten 2nd hand çook severim ama bunlar öyle güzel ki neredeyse hiç kullanılmamış gibi ve çok orijinal şeyler var. Yukarı doğru yürümeye devam ettikçe, çok güzel kozmetik dükkanları, antikacılar, cafeler, restaurantlar gördüm. Gerçekten insanın içini açan bir cadde. Öyle bir havası var ki şehrin içindeki o kozmopolitlik orada yok. Sadece Amerikalılar ve gerçekten düzgün insanlar var. Aslında Aslı bir cafede oturup ders çalışabilirsin demişti ama benim içimden hiiç ders çalışmak gelmedi. Önce Aslı'nın önerdiği cafede oturup bir vejeteryan lazanya yedim. Gerçekten şu ana kadar burada yediğim en güzel yemek diyebilirim. Yemeyi güzelleştiren yemekten önce gelen yeşil salata da olabilr tabii:) aaaa domates hem de gerçekk! dedim içimden:) Burada kuru ve konserve sebze görüyorum çünkü sürekli. Ah bir evim olsa da yemek pişirsem!! Ev konusuyla ilgili de gelişmeler var onu da ayrıca yazacağım. Fillmore'a giderken ne bulacağımı kestiremediğimden hiç fotoğraf makinam yanımda mı düşünmemiştim. Bu orijinal dükkanları görünce fotoğraf makinama sarıldım ama şarjı bitmek üzereymiş o nedenle çoook daha güzel fotoğrafları hataya bırakıyorum. Haftaya haftasonu da gidip ödevlerimi orada yapmayı planlıyorum.
Şİmdilik elimizdekilerle yetinelim lütfen:)
 
 
 
 
Posted by Picasa

29 Ağustos 2009 Cumartesi

Skype'lı günler:)



Yazmam gereken biiir sürü şey var, tek tek detaylarıyla yazmalıyım ama sondan başlayarak gidelim böylesi benim için daha kolay olacak. Bu sabah annemler sarozda iftar yaparken ben de burada onlara Skpye'la katılarak kahvaltı yaptım:) Yaklaşık 3 saat birkaç kez koparak da olsa ( benim otelin bağlantısından kaynaklanıyor) canlı bağlandım onlara. Bu arada bugün babacığımın doğum günü olduğundan pastasını da birlikte kestik:) işte birkaç kare...




Posted by Picasa

25 Ağustos 2009 Salı

Alışıyorum...

Bugün aslında bomboş bir gün olacaktı ama sabah Berat'la birkaç saat skype'da konuşup sonra okula filan gidince ( ödeme yapmak için gittim ama ders kaydı olmadan yapılamıyormuş) günün bayaa çabuk ve hoş geçti. Öğleden sonra 4 gibi Union Square'de Aslı'yla buluştuk güzel bir 2,5 saat geçirdik bol bol sohbet edip birşeyler yedik. Bir şeyler demiyim sabah sadece bir kuruvasan yediğim için çok acıkmıştım kocca bir sandwichi mideye indirdim ama akşam bir şey yiyemeyeceğim sanırım çünkü çok tokum şu an. Yarın oryantasyon başladığı için geceden okul belgelerimi ve kendimi ( banyo, oje vb.) hazırlamalıyım.
Bugün de böyle geçti işte... Yavaş yavaş alışıyorum galiba. Aslıdan çok şey öğreniyorum buradaki yaşam hakkında. İçim daha da rahatlıyor. Burası çok kompakt bir şehir, her yer ya yürüme mesafesi ya da otobüsle erişilebilir durumda. O nedenle alışmak ve yaşamak daha kolay oluyor. Amerika'nın diğer kentlerindeki uçsuz bucaksızlık burada yok. Tek ortak nokta homeless'lar:) Umarım okuldailerle de kolay anlaşır iyi zaman geçiririm...

aaa bu arada size evimin fotoğraflarını göstereyim; eşyaların bir kısmını yatak, gardrop vb. ayrılan çocuktan satın alacağım ama Apple TV'sini ya da plazmasını alır diye düşünüyorum. mutfak filan çok içime sindi açıkcası, küçücük ama tam bana göre okula da 10dk yürüme mesafesinde çok güvenli bir bölgede:)